woensdag 3 maart 2010

Doodgewoon leven


                                     
Dit zou jouw as kunnen zijn, wij bestaan voor ongeveer de helft en op jonge leeftijd zelfs voor driekwart uit water , die rest van lichaam en geest. De diepgewortelde angst voor de dood is verstijfd, als het ware rigor mortis bij leven.




In de koude en natte aarde verteerd te worden door ongedierte, waarbij je botjes door werking van de grond zelfs geen eeuwige rust gegund worden, of verbrand te worden tot een hoopje as zijn geen prettige vooruitzichten voor ons ik-denken.

Je kunt je stoffelijk overschot ook beschikbaar stellen voor de wetenschap of iemand anders helpen met het doneren van je organen. Ook invriezen of balsemen behoren tot de mogelijkheden.



Omdat we de gedachten daaraan diep begraven hebben blijven we veelal levenslang met die onverwerkte angst zitten en zijn daardoor gespannen. We gaan nog liever dood dan dat we zullen toegeven diep gefrustreerd te zijn. Is dat nu alles.


Het besef dat onze soort eens zal kunnen uitsterven, de aarde zal er niet rouwig om zijn, laten we al helemaal niet aan ons zelf toe.

Dat is verdicht denken terwijl je verlicht kunt leven. Wacht er niet mee tot je terminaal bent. 

















Geen opmerkingen: